Kunstpavillon - Programm pandora elemente

Ausstellungsprogramm 2017


Januar / Februar

The Day After Yesterday

 

Vincent Mitzev und Valio Tchen zhvlxktq. pandora free downloadkov

Vernissage: Donnerstag, 19.01.2017 ab 19 Uhr
Ausstellung:
20.01. - 19.02.2017

Vincent Mitzev und Valio Tchenkov

Den Kunstpavillon ist f
pandora elemente

pandora ringe salg
pandora armbånd og sjarm
pandora à venda

Planet Saturn

Planet Saturn

Der Saturn ist der sechste und zugleich zweitgrößte Planet des Sonnensystems. Das auffälligste Merkmal des Saturns ist sein Ringsystem, das erstmals 1610 von Galileo Galilei mit einem der ersten Teleskope beobachtet wurde. Galilei erkannte jedoch nicht, dass die Ringe vom eigentlichen Planeten getrennt waren. Deshalb deutete er sie als Griffe (lateinisch ansae = Griffe). Der holländische Astronom Christiaan Huygens beschrieb die Ringe richtig. 1655 erstellte Huygens eine Schrift, die ein Anagramm enthielt. Die Buchstaben in diesem Anagramm bildeten in der richtigen Anordnung einen lateinischen Satz. Übersetzt lautet er: "Er ist von einem dünnen, flachen Ring umgeben, der ihn nirgends berührt und der zur Ekliptik geneigt ist." Die Ringe sind nach der Reihenfolge ihrer Entdeckung benannt worden. Sie werden von innen nach außen als D-Ring, C-Ring, B-Ring, A-Ring, F-Ring, G-Ring, E-Ring und Phoebe-Ring bezeichnet. Heute ist bekannt, dass sie mehr als 100.000 einzelne kleine Ringe umfassen.




Kurzübersicht wichtiger Daten

Die Tabelle enthält eine kurze Zusammenfassung einiger markanter Eckdaten des Planeten Saturn sowie Vergleichsdaten zum Planeten Erde.

Merkmal Wert

Oberflächenschwerkraft = Fallbeschleunigung bzw. Oberflächenbeschleunigung im Vakuum
Albedo = Verhältnis zwischen einfallender und reflektierender Strahlung eines Körpers
Inklination = Neigung der Bahn des Objektes gegen die Ekliptik
Exzentrizität = Verhältnis des Abstandes zwischen den Brennpunkten der Ellipse zur Hauptachse
Perihel = sonnennächster Punkt der Bahn des Objektes
Aphel = sonnenfernster Punkt der Bahn des Objektes
Bahngeschwindigkeit = Geschwindigkeit, mit der das Objekt die Sonne umkreist
AE = Astronomische Einheit (mittlere Entfernung Erde-Sonne = 149.597.870 km)
Klassifikation nach Aufbau Gasplanet
Klassifikation nach Umlaufbahn Äußerer Planet
Äquatordurchmesser (in Relation zur Erde) 120.536 km (9,45)
Masse (relativ zur Erde) 568,46×1024 kg (95,1620)
Dichte (relativ zur Erde) 0,69 g/cm3 (0,12)
Oberflächenschwerkraft (in Relation zur Erde) 8,96 m/s2 (0,92)
Temperatur (minimal/maximal) -191/-130°C
Neigung der Achse gegen die Ekliptik 26,73°
Albedo 0,47
Inklination der Umlaufbahn 2,4840°
numerische Exzentrizität der Umlaufbahn 0,0542
Perihel der Umlaufbahn 1.349,467 Mio. km (9,02 AE)
Aphel der Umlaufbahn 1.503,983 Mio. km (10,05 AE)
Umlaufdauer 10.757,74 Tage (29,47 Jahre)
Rotationsdauer 0,44 Tage
Bahngeschwindigkeit (durchschnittlich) 9,638 km/s
Abplattung an den Polkappen 0,0980
Anzahl der bekannten Monde 60 + 1?



Innerer Aufbau und Zusammensetzung des Planeten Saturn

Die mittlere Dichte des Saturns beträgt nur ein Achtel der Erddichte, denn Saturn besteht hauptsächlich aus Wasserstoff. Der Druck innerhalb der Atmosphäre ist so groß, dass der Wasserstoff zu einer Flüssigkeit kondensiert. Weiter innen im Planeten wird der flüssige Wasserstoff zu metallischem Wasserstoff verdichtet. Letzterer ist elektrisch leitfähig. Offensichtlich sind elektrische Ströme in diesem metallischen Wasserstoff verantwortlich für das Magnetfeld des Planeten. Nach der so genannten Dynamotheorie diskutieren Astronomen, dass das Magnetfeld des Saturns durch die Dynamowirkung der Planetenrotation im Gebiet des metallischen Wasserstoffes erzeugt wird. Im Mittelpunkt des Saturns haben sich möglicherweise schwere Elemente angesammelt, die einen kleinen Gesteinskern bilden. Im Kern herrschen schätzungsweise Temperaturen von knapp 15.000 Grad Celsius.

Sowohl Jupiter als auch Saturn ziehen sich noch weiter durch ihre Gravitation zusammen, nachdem sie sich aus den Gas- und Staubnebeln verdichtet haben, aus denen sich das Sonnensystem vor über vier Milliarden Jahren bildete. Diese so genannte Kontraktion erzeugt Wärme. Deshalb strahlt der Saturn dreimal so viel Wärme in den Weltraum ab, wie er von der Sonne erhält.




Atmosphäre des Planeten Saturn

Die Atmosphäre des Saturns besteht überwiegend aus Wasserstoff (88%) und Helium (11%). Der Rest setzt sich aus Methan, Ammoniak, Wasserdampf und anderen Gasen wie Ethan, Acetylen und Phosphin zusammen. Die Bilder der Voyager-Sonden zeigten Wolkenwirbel und -strudel in den Tiefen eines Gasnebels, der aufgrund der niedrigeren Temperaturen des Saturns viel dichter ist als der des Jupiters. Die Temperaturen an der Wolkenobergrenze des Saturns liegen bei etwa -176 Grad Celsius. Das sind etwa 27 Grad Celsius weniger als die entsprechenden Regionen auf dem Jupiter aufweisen.

Gemäß der Beobachtung der Wolkenschichten beträgt die Rotationsperiode der Atmosphäre in Äquatornähe etwa zehn Stunden und elf Minuten. Radiostrahlung, die aus dem Inneren des Planeten kommt, lässt darauf schließen, dass der innere Teil des Saturns und seine Magnetosphäre eine Rotationsperiode von zehn Stunden, 39 Minuten und 25 Sekunden hat. Der Unterschied von ungefähr 28,5 Minuten zwischen diesen beiden Zeiten weist darauf hin, dass die Saturnwinde am Äquator Geschwindigkeiten von knapp 1.700 Kilometer pro Stunde haben.

Im Jahr 1988 entdeckten Forscher bei der Analyse der Voyager-Aufnahmen eine ungewöhnliche atmosphärische Erscheinung um den Nordpol des Saturns. Möglicherweise handelt es sich bei dieser Erscheinung um ein stehendes Wellenmuster, das sich sechsmal um den Planeten wiederholt und das Wolkenbänder in einiger Entfernung des Pols als riesiges dauerhaftes Sechseck erscheinen lässt.




Magnetfeld des Planeten Saturn

Das Magnetfeld des Saturns ist deutlich schwächer als das des Jupiters, seine Stärke beträgt nur etwa ein Drittel. Die Magnetosphäre des Saturns besteht aus einer Reihe von scheibenförmigen Strahlungsgürteln, in denen Elektronen und Atomkerne eingefangen werden. Die Strahlungsgürtel dehnen sich vom Mittelpunkt des Saturns über 2 Mio. Kilometer aus. Auf der sonnenabgewandten Seite sind es sogar noch mehr. Dabei schwankt die Größe der Magnetosphäre in Abhängigkeit von der Stärke des Sonnenwindes, also dem Strom der geladenen Teilchen, der von der Sonne kommt. Insgesamt stammen die Teilchen, die in den Strahlungsgürteln eingefangen werden, vom Sonnenwind, von den Saturnringen sowie den Monden. Aus einem Zusammenwirken der Magnetosphäre und der Ionosphäre, der obersten Schicht der Saturnatmosphäre, entsteht eine auroraartige Ultraviolettstrahlung.

Zwischen den Umlaufbahnen des größten Mondes, Titan, und der Umlaufbahn von Rhea befindet sich eine riesige ringförmige Wolke aus ungeladenen Wasserstoffatomen. Eine Plasmascheibe, möglicherweise bestehend aus Wasserstoff- und auch Sauerstoffionen, reicht von der Umlaufbahn von Tethys bis fast an die Umlaufbahn von Titan. Diese Scheibe rotiert fast synchron mit dem Magnetfeld des Saturns.




Ringsystem des Planeten Saturn

Die sichtbaren Ringe dehnen sich bis zu einer Entfernung von 136.200 Kilometer vom Mittelpunkt des Saturns aus. In vielen Bereichen sind sie möglicherweise nur fünf Meter dick. Man nimmt an, dass sie aus Ansammlungen von Gestein, gefrorenen Gasen und Eis bestehen. Die Größe der Teilchen beträgt zwischen weniger als 0,005 Millimetern bis etwa zehn Meter - also ist vom Staubkorn bis zum Felsblock alles vertreten. Auf der der Sonne zugewandten Seite weisen die Fragmente eine um einige Grad Celsius höhere Temperatur auf, was auf eine langsame Rotation der einzelnen Teilchen um sich selbst schließt. Ein Instrument an Bord von Voyager 2 zählte mehr als 100.000 einzelne Ringstrukturen im Saturnsystem. Untersuchungen mit einem Massenspektrometer haben ergeben, dass die Ringstruktur von einer dünnen Sauerstoffatmosphäre umgeben. Letzten Forschungsergebnissen zur Folge, beläuft sich das Alter der Saturnringe auf deutlich weniger als fünf Milliarden Jahre, jedoch mehr als 100 Millionen Jahre.

Die gegenseitigen Gravitationseinflüsse zwischen Ringen und Monden, die unter anderem unterschiedliche Dichten innerhalb der Ringe bewirken, sind noch nicht vollständig geklärt. Man nimmt jedoch an, dass einige kleinere Monde sich als "Schäfer" der sie umschließenden Ringe bzw. Ringbereiche betätigen und gelegentlich Material abgeben. Wenn die Resonanzen der Bahnverhältnisse zwischen Ring und Mond zu groß sind, entfernen die Monde Ringmaterial, was beispielsweise sehr deutlich an den Außenbereichen des A- und B-Rings zu beobachten ist. In der Vergangenheit wurden teilweise auch Blitze und andere elektro-magnetische Entladungen innerhalb des Ringsystems beobachtet.

  • In mindestens zwei Bereichen des A-Ring haben Monde große Mengen Ringmaterial weggeräumt. Die Encke-Teilung wird dabei von dem kleinen Schäfermond Pan verursacht. Für die Keeler-Teilung, deren Namen an den US-amerikanische Astronom James Edward Keeler angelehnt ist, ist maßgeblich der Mond Daphnis (ex S/2005 S1) verantwortlich. Die von der Erde schon sichtbare Trennung zwischen dem A-Ring und dem B-Ring wird nach ihrem Entdecker, dem französischen Astronomen Giovanni Domenico Cassini, als Cassini-Teilung bezeichnet. Die Aufnahmen der Sonde Voyager zeigten fünf neue schwache Ringe in der Cassinischen Teilung. Die Auswertung von Aufnahmen der Raumsonde Cassini aus dem Jahr 2007 zeigt darüber hinaus eine Reihe von propellerartigen Verwirblungen in den Außenbereichen des Rings. Da diese Verwirblungen nicht allein von vorhandenen Ringfragmenten, die typischerweise einen Durchmesser von maximal zehn Metern haben, verursacht werden können, geht man davon aus, dass sehr viel größere Fragmente vorhanden sein müssen. Im Rahmen mathematischer Simulationen für die ungewöhnlich großen Fragmente ergab sich ein Durchmesser zwischen 50 und 150 Metern. Aufgrund der Größe werden die Fragmente eher als Minimonde respektive Ringlets bezeichnet. Möglicherweise handelt es sich bei den Ringlets um Teile größerer Monde, die durch die Einschläge von Meteoriten abgesprengt wurden. Man könnte die Ringlets in diesem Zusammenhang als eine Art Vorstufe bei der Bildung von planetaren Ringen ansehen.

  • Der B-Ring und der C-Ring sind ausgesprochen breit und bestehen aus Hunderten von kleinen Ringen, von denen einige leicht elliptisch und unterschiedlich dicht sind. Der B-Ring erscheint hell, wenn er von der sonnenbeschienenen Seite her betrachtet wird. Wenn er von der anderen Seite her betrachtet wird, erscheint er dunkel. Der B-Ring ist dicht genug, um große Teile des Sonnenlichtes am Durchgang zu hindern. Auf Aufnahmen der Sonde Voyager lassen sich des weiteren mehrere radial, speichenartig rotierende Muster im B-Ring erkennen. Die Huygens-Teilung erhielt ihren Namen von dem niederländischen Astronomen Christiaan Huygens und trennt den B-Ring von der Cassini-Teilung. Die Colombo-Teilung befindet sich in der Mitte des C-Rings und enthält die wesentlich hellere Titan-Teilung, deren Namen von der Bahnresonanz mit dem Mond Titan herrührt.

  • Der D-Ring wurde 1980 auf Aufnahmen von Voyager 1 entdeckt und ist die innerste Ringstruktur. Auf den Aufnahmen der Sonde Voyager 1 wurden insgesamt drei Teilungen ausgemacht, die provisorisch als D68, D72 und D73 bezeichnet wurden. Insbesondere bei Struktur D72 zeigte eine Vergleich der ursprünglichen Aufnahmen von Voyager 1 mit 25 Jahre später gemachten Bildern von Cassini eine sehr dynamische Entwicklung: Die Teilung bewegte sich knapp 200 Kilometer zum äußeren Rand der Ringstruktur. Die so genannte Guerin-Teilung liegt zwischen dem D-Ring und dem C-Ring.

  • Der E-Ring ist an der Stelle an hellsten, wo der Eismond Enceladus seine Bahn zieht. Der Mond scheint dabei die Quelle des Rings zu sein. Dabei verursachen vermutlich Einschläge von anderen Teilchen aus dem E-Ring und interplanetarem Staub auf der Oberfläche des Mondes die Materialabgabe. Dadurch erhält sich der Ring quasi selbst.

  • Der schmale F-Ring, welcher knapp außerhalb des A-Ringes liegt, besteht aus klumpigen und miteinander verdrillten Fäden und wird von den Monden Pandora und Prometheus begleitet. Die Monde sorgen dabei für die Formgebung des Rings. Aufgrund dieser Form wird der F-Ring auch als der außergewöhnlichste Ring des Planeten Saturn angesehen. Man vermutet, dass die Struktur erst Anfang 2004 entstanden ist.

  • Über den G-Ring ist bislang nur recht wenig bekannt. Die rund 5.000 Kilometer breite und sehr dünne Materialansammlung zwischen dem F-Ring und E-Ring wurde erst vor wenigen Jahren entdeckt. Einer Theorie nach sorgen Gravitationskräfte des Mondes Mimas für die Konzentration von Eispartikeln. Als Materiallieferant wird ein im Jahr 2009 entdeckter Minimond, auch Moonlet genannt, angesehen. Das rund 500 Meter große Moonlet befindet sich mitten im G-Ring und zerlegt sich langsam selbst. Das freigesetzte Material speist dabei die Struktur des G-Rings.

  • Der Phoebe-Ring wurde im Jahr 2009 entdeckt. Im Gegensatz zu allen anderen Ringstrukturen ist seine Dichte extrem gering. Lediglich durch sein seine Temperatur, die sich mit rund 80 Kelvin deutlich von den rund 3 Kelvin des freien Raums abhebt, konnte er bei Beobachtungen im infraroten Spektrum entdeckt werden. Aufgrund der Nähe der Umlaufbahn des Mondes Phoebe ist davon auszugehen, dass der Mond der Materiallieferant für den Ring ist.

  • Die Sonde Cassini entdeckte 2004 zwei neue Ringe, die die provisorische Bezeichnung R/2004 S1 und R/2004 S2 erhielten. Die Ringe sind mit rund 300 Kilometer Durchmesser vergleichsweise recht schmal. Sie sind zwischen dem A- und dem F-Ring angesiedelt. Vermutlich ist der Mond Atlas der Materiallieferant für diese Ringe.


Lange Zeit war unklar, warum die großen Planeten im Sonnensystem ausnahmslos vergleichsweise kleine Monde haben. Eine Simulation der Fragestellung am Computer hat ergeben, dass sich mit dem Mond der Erde vergleichbar groß proportionierte Monde bei großen Gasplaneten nicht entwickeln können. Das liegt in erster Linie daran, dass die Gasplaneten umgebende Materialscheibe aus Gas und Staub die Bewegung der Monde derart bremst, so dass sie zwangsläufig vom Planeten assimiliert werden. Erst nach Abschluss der Entwicklungsphase, also nachdem der Planet das Gros an Gas und Staub aus dem angrenzenden Raum abgebaut hat, können Monde dauerhaft entstehen. Aufgrund der dann vorhandenen Materialknappheit ist deren Größenentwicklung stark begrenzt.

Die nachfolgende Tabelle enthält eine Übersicht aller bislang identifizierten Ringe und Teilungen des Saturn (die Objekte sind nach ihrer Entfernung zum Planeten sortiert):

Name des Rings Unterbrechnung Breite Entfernung zum Planeten

Entfernung zum Planeten = durchschnittliche Entfernung (entspricht der Midpoint Range)
Huygens-Teilung = nur mit Kleinstpartikeln lose gefüllter Raum
Teilung vs. Lücke = Unterbrechungen in Ringen werden sowohl Teilungen als auch Lücken genannt
1) = In 2006 auf Aufnahmen der Sonde Cassini entdeckter Ring zwischen Janus und Epimetheus
D-Ring
D68
D72
D73
Guerin-Teilung
7.500 km
? km
? km
30 km
148 km
66.900 km
? km
? km
? km
74.510 km
C-Ring

Colombo-Teilung
Titan-Teilung
Maxwell-Teilung
17.500 km

100 km
? km
270 km
74.658 km

77.800 km
77.800 km
87.491 km
B-Ring

Cassini-Teilung
Huygens-Teilung
25.500 km

4.700 km
285-400 km
92.000 km

117.580 km
117.680 km
A-Ring

Encke-Teilung
Keeler-Teilung
14.600 km

325 km
35 km
122.170 km

133.589 km
136.530 km
R/2004 S1
300 km 137.630 km
R/2004 S2
? km 138.900 km
F-Ring
30-500 km 140.180 km
R/2006 S1 1)
? km 151.450 km
G-Ring
5.000 km 170.000 km
E-Ring
302.000 km 181.000 km
Phoebe-Ring
6.000.000 km 12.000.000 km

Die Untersuchung der umfangreichen Beziehungen zwischen den einzelnen Ringen und den Monden sowie dem tatsächlichen Alter des Ringsystems wird eines der primären Ziele der Sonde Cassini sein.

Zur Entstehung des Ringsystems gibt es keine zufriedenstellende Erklärung. Als möglich wird die Kollision eines Mondes mit dem Planeten angesehen. Der Mond bestand, ähnlich den bekannten Saturnmonden, im Inneren aus Gestein und hatte einen Mantel aus Eis und war etwa so groß wie der Mond Titan. Im Laufe der Zeit bewegte sich der hypotetische Mond langsam auf den Planten zu. Die Gezeitenwirkung des Saturn löste langsam den Eismantel ab, so dass sich das Material in Form des heutigen Ringsystems sowie den inneren Monden Enceladus, Dione und Tethys sammelte. Der verbliebene feste Gesteinskern des Mondes stürzte leztendlich auf den Planeten.




Monde des Planeten Saturn

Zwischenzeitlich sind 60 gesicherte Saturnmonde bekannt - die Existenz eines weiteren Mondes, nämlich S/1995 S3, konnte nicht zweifelsfrei bestätigt werden. Ihre Durchmesser reichen von weniger als etwas mehr als 4 bis rund 5.150 Kilometer. Sie bestehen größtenteils aus Gestein und leichten gefrorenen eisartigen Substanzen. Die fünf größeren inneren Monde - Mimas, Enceladus, Tethys, Dione und Rhea - sind nahezu kugelförmig und bestehen größtenteils aus Eis. Gesteine könnten bis zu 40% der Masse von Dione ausmachen. Die Oberflächen der fünf Monde weisen viele Krater auf, die durch Einschläge von Meteoriten verursacht wurden.

  • Der Mond Pan ist der bekannteste innere Mond. Er hat einen Durchmesser von rund 20 Kilometer und umläuft den Planeten innerhalb des Ringsystems. Er ist maßgeblich für die rund 300 Kilometer breite Enckesche Teilung im Ringsystem verantwortlich. Er ist, neben Daphnis (ex S/2005 S1), der einzige Mond, der innerhalb eines Rings den Planeten umläuft.

  • Der 2005 von der Sonde Cassini entdeckte Mond Daphnis ist rund 7 Kilometer groß und befindet sich in der 35 Kilometer breiten Keeler-Teilung, die sich in rund 250 Kilometer Entfernung vom Rand des A-Rings befindet. Man vermutet, dass dieser Mond für die stachel- und wellenartigen Strukturen am Rand der Keeler-Teilung verantwortlich ist, die aufgrund der vom Mond ausgeübten Gravitationskräfte zu Stande kommen. Man nimmt an, dass der innere Aufbau des Mondes stark porös ist und damit dem der Monde Atlas, Prometheus und Pandora gleicht.

  • Atlas, ein eher länglich geformter Körper, umläuft den Planeten dicht an der inneren Außenkante des F-Rings, der mit maximal 500 Kilometer Breite die kleinste Ringformation ist. Er ist vermutlich ursächlich als Materiallieferant für den im Jahr 2004 neu entdeckten Ring R/2004 S1 verantwortlich.

  • Die beiden Monde Prometheus und Pandora umlaufen, ähnlich dem Satelliten Atlas, aber mit rund 140 bzw. 110 Kilometer wesentlich größer als dieser, den Planeten dicht an der inneren bzw. äußeren Kante des schmalen F-Rings. Damit sorgen die beiden Schäfermonde dafür, das die einzelnen Partikel des Ringsystems eng zusammenbleiben. Bei Prometheus konnte man nachweisen, dass er sogar Material aus dem Ringsystem abzweigt.

  • Janus und Epimetheus umlaufen den Saturn koorbital, d.h. mit einem Abstand von rund 50 Kilometer auf einer einzigen Bahn. Eine derartige Umlaufbahn wurde bislang nur im Saturn-System entdeckt. Der theoretische Zusammenstoß beide Objekte wird dadurch verhindert, dass die Monde bei jeder Begegnung die Bahn tauschen: Der äußere Mond fällt durch die Schwerkraft des inneren Mondes nach innen in Richtung Saturn, während der innere Satellit den Platz des vorher äußeren Mondes einnimmt.

  • Mimas wurde im Jahr 1789 von Wilhelm Herschel entdeckt und weist eine sehr raue, von Kratern übersäten Oberfläche auf. Der Durchmesser seines größten Einschlagkraters, der den Namen Herschel trägt, beträgt 130 Kilometer und macht damit ein Drittel des Monddurchmessers von 392 Kilometer aus. Der Einschlag war dabei so stark, dass selbst auf der gegenüberliegenden Seite des Mondes geologische Verwerfungen zu erkennen sind. Die vergleichsweise niedrige Dichte des Mondes sowie das hohe Albedo von mehr als 0,75 legen die Vermutung nahe, dass der Mond zu einem großen Teil aus Eis besteht. Der Mond umläuft den Saturn in einer gebundenen Rotation.

  • Mond Enceladus besitzt eine wesentlich glättere Oberfläche als die anderen Monde des Saturn. Bemerkenswert ist der Teil der Oberfläche am Südpol, der am wenigsten Krater aufweist. Er ist offensichtlich - im Gegensatz zu anderen Satelliten des Saturn - nur wenige Hundert Millionen Jahre alt. Diese Region ist durchzogen von über 100 Kilometer langen und parallel verlaufenden Spalten, die aufgrund der Kontrastwirkung auch als Tigerstreifen bezeichnet wurden. Die Ränder der Spalten sind einige Grad wärmer als der Rest der Oberfläche. Aus diesen Verwerfungen tritt in Form von Geysiren Wasser als Dampf oder in Kristallform aus. Das austretende Wasser sorgt dafür, dass die Atmosphäre des Mondes mit Wassermolekülen angereichert wird. Daneben gibt Enceladus auch an den nahen E-Ring kontinuierlich Material ab und füllt ihn somit langsam auf. Als verantwortlichen Mechanismus wurden die auf den Mond einwirkenden Gezeitenkräfte des Planeten Saturn identifiziert. Diese unterschiedlich stark einwirkenden Kräfte erzeugen eine Bewegung des Eismantels. Die daraus resultierende Reibung erwärmt das Eis in den Spalten, so dass ein Teil des verflüssigten Wassers bis an die Oberfläche strömen kann und in Form von Geysiren austritt. Das Modell bedingt einen mindestens 5 Kilometer starken Eismantel, was bislang noch nicht ausreichend verifiziert werden konnte. Ein alternatives Modell, welches zur Erklärung der so genannten Tigerstreifen entwickelt wurde, geht von einem Hotspot unter der Oberfläche des Südpols aus. Dieser sorgt dafür, dass flüssiges Wasser mit einer Temperatur von wenigen Grad über Null unter der vereisten Oberfläche existiert. Im Inneren des Mondes bildete sich eine große Blase aus relativ heißen und vor allem leichten Material. Diese Blase stieg zum Äquator des Mondes auf, da dort die vom Saturn wirkenden Gezeitenkräfte am größten sind. Die dadurch entstandene Unwucht ließ den Mond taumeln. Zur Erlangung einer stabilen Rotation bewegte sich die heiße Blase langsam zum Südpol. An einigen Stellen werfen Geysire Material in Form von Wasserdampf und Eispartikeln aus. Damit ist Enceladus eines der bemerkenswertesten Objekte im Sonnensystem, da theoretisch Leben auf ihm möglich wäre. Die Resonanzen mit benachbarten Monden sind prinzipiell vorhanden, aber nicht sonderlich stark ausgeprägt.

  • Tethys besitzt auch einen großen Krater mit einem Durchmesser von 400 Kilometer. Er trägt den Namen Odysseus. Außerdem existiert auf Tethys ein 100 Kilometer breites Tal namens Ithaca Chasma, das mehr als 2.000 Kilometer lang ist. Die Entstehung des Tals ist unklar. Der Mond besitzt eine ähnliche Zusammensatzung wie Mimas und weist eine gebundene Rotation auf. Des weiteren umlaufen die Monde Telesto und Calypso den Saturn koorbital mit Tethys. Beide befinden sich jeweils 60 Grad vor und hinter dem Mond.

  • Sowohl Dione als auch Rhea haben helle, strähnenartige Streifen auf ihren stark reflektierenden Oberflächen. Einige Wissenschaftler vermuten, dass diese entweder durch Eis entstanden, das bei Meteoriteneinschlägen aus den Kratern herausgeschleudert wurde, oder aus frischem Eis, das aus dem Inneren an die Oberfläche geschoben wurde. Für letztere Vermutung wird ein Mechanismus ähnlich dem, der beim Mond Enceladus für die Tigerstreifen verantwortlich ist, angenommen. Aus Daten der Sonde Cassini aus dem Jahr 2005 konnte die Masse sowie die Dichte des Mondes Rhea relativ zuverlässig bestimmt werden. Demnach besteht Rhea zu rund einem Viertel aus festem Gestein und zu knapp Dreiviertel aus Wassereis. Die beiden Hauptbestandteile sind relativ gleichmäßig durchmischt. Der Mond ist somit deutlich leichter als in der Vergangenheit angenommen. Der Mond Helene läuft mit dem Mond Dione koorbital um.

  • Zwischen den inneren und den äußeren Satelliten kreist Titan, der größte Mond des Saturns. Sein Durchmesser beträgt 5.150 Kilometer, er ist also größer als der Planet Merkur. Ein dichter orangefarbener Nebel verhüllt seine Oberfläche. Die Atmosphäre des Titans ist schätzungsweise 300 Kilometer dick. Sie besteht zu 99% aus Stickstoff mit Spuren von Methan, Ethan, Acetylen, Cyanwasserstoff, Kohlenmonoxid und Kohlendioxid. Auf der Oberfläche beträgt die Temperatur ungefähr -179 Grad Celsius. Der Druck an der Oberflächen beträgt dabei rund 1,44 Bar. Die vorherrschende Windrichtung ist nach neusten Erkenntnissen Westen. Das Innere des Titans besteht möglicherweise je zur Hälfte aus Gestein und Eis. Man hat keine Magnetfelder feststellen können. Die südliche Halbkugel ist etwas heller, und die einzige sichtbare Struktur ist ein dunkler Ring in der Nordpolregion. Mit der europäischen Sonde Landeeinheit Huygens wurde die Oberfläche des Mond im Jahr 2005 näher erforscht.

  • Die äußeren Monde Hyperion und Iapetus bestehen ebenfalls größtenteils aus Wasser. Hyperion ist in so fern ungewöhnlich, als das man bei der Größe von rund 350 Kilometer Durchmesser eher eine Kugel- als eine Kartoffelform erwartet hätte. Darüber hinaus torkelt er chaotisch entlang seiner Bahn um den Planeten. Man vermutet, das es sich bei Hyperion um den Überrest eines größeren Mondes handelt. Iapetus, der drittgrößte Mond, besitzt eine sehr dunkle Region, die einen Kontrast zum größten Teil seiner sehr hellen Oberfläche bildet. Dieser dunkle Bereich und die Rotation des Mondes scheinen offensichtlich die Ursachen für die Helligkeitsschwankungen zu sein, die Cassini 1671 beobachtete. Der Mond Iapetus hat eine gebundene Rotation - er zeigt dem Saturn immer die gleiche Seite. Ursache für die sehr dunkle Oberfläche auf der Vorderseite scheinen die permanent auftreffenden Partikel vom Mond Phoebe zu sein. Die Vorderseite fungiert als eine Art Schmutzfänger. Geologisch einzigartig im gesamten Sonnensystem ist das den gesamten Mond umspannende Gebirgsband am Äquator. Es ist bis zu 20 Kilometer hoch und entstand vermutlich während der drastischen Reduktion der Rotationsgeschwindigkeit des Mondes von vermutlich 16 Stunden auf 79 Tage. Dabei haben geologische Konvektionsprozesse Teile der Kruste in Äquatornähe zu einem Gebirge aufgeschoben.

  • Der äußerste Mond, Phoebe, ist der größte der irregulären Satelliten des Saturns und bewegt sich auf einer rückläufigen respektive retrograden Umlaufbahn, die stark zum Äquator des Saturns geneigt ist. Für einen Umlauf benötigt er 1.288 Tage. Er rotiert in gut 9 Stunden einmal um die eigene Achse. Phoebe ist möglicherweise ein Satellit aus dem Kuiper-Gürtel, der im Laufe der Evolution des Sonnensystems auf seiner Reise in die innere Regionen im Gravitationsfeld des Saturns gefangen wurde. Ursächlich hierfür ist die Zusammensetzung aus Felsen, wasserhaltigen Mineralien, Kohlendioxid und anderen einfachen Kohlenstoffverbindungen, die für zu einer Dichte von rund 1,6 Gramm pro Kubikzentimeter führten. Damit ähnelt die Zusammensetzung von Phoebe der von Kometen. Aufnahmen der Sonde Cassini vom 11. Juni 2004 legen den Schluß nahe, dass der Mond über vergleichsweise viel Eis an der Oberfläche verfügt, was ihm eine relativ helle Oberfläche an einigen Stellen gibt. Die Temperatur auf der Tagseite beträgt rund -163 Grad Celsius. Auf der Nachtseite dürfte die Temperatur deutlich niedriger sein.


Die nachfolgende Tabelle enthält eine Übersicht aller bislang entdeckten Monde des Planeten Saturn (die Objekte sind nach ihrer Entfernung zum Planeten sortiert):

Name des Mondes Typ Entdecker Durchmesser Entfernung

Entfernung = Distanz zur Wolkenobergrenze des Planeten
prograd = Bewegung auf der Umlaufbahn entgegengesetzt des Uhrzeigersinns (rechtläufig)
retrograd = Bewegung auf der Umlaufbahn im Uhrzeigersinns (rückläufig)
Mond Pan = Mond wurde nach der ersten Sichtung im Jahr 1981 nicht benannt
Mond S/1995 S3 = Mond wurde 1995 außerhalb des F-Rings entdeckt, jedoch nicht wieder gefunden
Typ = Klassifizierung bzw. Gruppierung der Satelliten
R = Gruppe der prograder regulären Satelliten
Rc = Gruppe der prograder regulären und koorbital umlaufender Satelliten
RcD = Gruppe der prograder regulären, mit Mond Dione trojanisch umlaufender Satelliten
RcT = Gruppe der prograder regulären, mit Mond Tethys trojanisch umlaufender Satelliten
IpG = Gallische Gruppe prograder irregulären Satelliten
IpI = Inuit-Gruppe prograder irregulären Satelliten
IrN = Nordische Gruppe retrograder irregulärer Satelliten
1) = Entdecker waren J.J. Kavelaars und B.J. Gladman
2) = Entdecker waren M. Holman und T.B. Spahr
3) = Entdecker war die Sonde Cassini-Huygens
4) = Entdecker waren D.C. Jewitt, S.S. Sheppard und J. Kleyna
5) = Entdecker waren D.C. Jewitt und S.S. Sheppard
6) = Entdecker war M.R. Showalter
7) = Entdecker war W.H. Pickering
8) = Entdecker waren S.S. Sheppard, D.C. Jewitt und J. Kleyna
9) = Entdecker war Cassini Imaging Science Team
A) = auch als Hyrokkin bezeichnet
Pan (ex S/1981 S13 und S/1990 S18) R 6) 35×35×23 km 133.584 km
Daphnis (ex S/2005 S1) R 3) 7 km 136.505 km
Atlas (ex S/1980 S28) R R. Terrile 46×38×19 km 137.670 km
Prometheus (ex S/1980 S27) R S.A. Collins 119×87×61 km 139.380 km
S/2004 S4 R 9) 4 km 140.100 km
S/2004 S6 R 9) 4 km 140.130 km
S/2004 S3 R 9) 4 km 140.300 km
Pandora (ex S/1980 S26) R S.A. Collins 103×80×64 km 141.720 km
Epimetheus (ex S/1980 S3) Rc R.L. Walker 135×108×105 km 151.422 km
Janus (ex S/1980 S1) Rc A. Dollfus 193×173×137 km 151.472 km
Mimas R F.W. Herschel 415×394×381 km 185.404 km
Methone (ex S/2004 S1) R 3) 3 km 194.440 km
Anthe (ex S/2007 S4) R
2 km 197.700 km
Pallene (ex S/2004 S2) R 3) 4 km 212.280 km
Enceladus R F.W. Herschel 513×503×497 km 237.948 km
Tethys R G.D. Cassini 1.066 km 294.619 km
Telesto (ex S/1980 S13) RcT H.J. Reitsema 29×22×20 km 294.619 km
Calypso (ex S/1980 S25) RcT D. Pascu 30×23×14 km 294.619 km
Dione R G.D. Cassini 1.123 km 377.396 km
Helene (ex S/1980 S6) RcD P. Laques 36×32×30 km 377.396 km
Polydeuces (ex S/2004 S5) RcD 3) 4 km 377.396 km
Rhea R G.D. Cassini 1.529 km 527.108 km
Titan R C. Huygens 5.151 km 1.221.931 km
Hyperion R W.C. Bond 410×260×220 km 1.481.010 km
Iapetus (oder Japetus) R G.D. Cassini 1.472 km 3.560.820 km
Kiviuq (ex S/2000 S5) IpI B.J. Gladman 16 km 11.297.800 km
Ijiraq (ex S/2000 S6) IpI 1) 12 km 11.355.316 km
Phoebe IrN 7) 120 km 12.869.700 km
Paaliaq (ex S/2000 S2) IpI B.J. Gladman 22 km 15.103.400 km
Skathi (ex S/2000 S8) IrN 1) 8 km 15.672.500 km
Albiorix (ex S/2000 S11) IpG 2) 32 km 16.266.700 km
S/2007 S2 IrN 4) 6 km 16.560.000 km
Bebhionn (ex S/2004 S11) IpG 4) 6 km 17.153.250 km
Erriapo (ex S/2000 S10) IpG 1) 10 km 17.236.900 km
Skoll (ex S/2006 S8) IrN 8) 6 km 17.473.800 km
Siarnaq (ex S/2000 S3) IpI 1) 40 km 17.776.600 km
Tarqeq (ex S/2007 S1) IpI 4) 7 km 17.920.000 km
S/2004 S13 IrN 4) 6 km 18.056.300 km
Greip (ex S/2006 S4) IrN 8) 6 km 18.065.700 km
Hyrrokkin (ex S/2004 S19) A) IrN ?) 8 km 18.168.300 km
Jarnsaxa (ex S/2006 S6) IrN 8) 6 km 18.556.900 km
Tarvos (ex S/2000 S4) IpG 1) 15 km 18.562.800 km
Mundilfari (ex S/2000 S9) IrN 1) 7 km 18.725.800 km
S/2006 S1 IrN 8) 6 km 18.930.200 km
S/2004 S17 IrN 4) 4 km 19.099.200 km
Bergelmir (ex S/2004 S15) IrN 4) 6 km 19.104.000 km
Narvi (ex S/2003 S1) IrN 5) 7 km 19.395.200 km
Suttungr (ex S/2000 S12) IrN 1) 7 km 19.579.000 km
Hati (ex S/2004 S14) IrN 4) 6 km 19.709.300 km
S/2004 S12 IrN 4) 5 km 19.905.900 km
Farbauti (ex S/2004 S9) IrN 4) 5 km 19.984.800 km
Thrymr (ex S/2000 S7) IrN 1) 7 km 20.278.100 km
Aegir (ex S/2004 S10) IrN 4) 6 km 20.482.900 km
S/2007 S3 IrN 4) 5 km 20.518.500 km
Bestla (ex S/2004 S18) IrN 4) 7 km 20.570.000 km
S/2004 S7 IrN 4) 6 km 20.576.700 km
S/2006 S3 IrN 8) 6 km 21.076.300 km
Fenrir (ex S/2004 S16) IrN 4) 4 km 21.930.644 km
Surtur (ex S/2006 S7) IrN 8) 6 km 22.288.916 km
Kari (ex S/2006 S2) IrN 8) 7 km 22.321.673 km
Ymir (ex S/2000 S1) IrN B.J. Gladman 18 km 22.429.673 km
Loge (ex S/2006 S5) IrN 8) 6 km 22.984.322 km
Fornjot (ex S/2004 S8) IrN 4) 6 km 24.504.879 km

S/1995 S3?

?

A. Bosh

? km

? km

In den Jahren 2000 bis 2006 wurden mehrere kleine Monde außerhalb des A-Ringes und in der Nähe des F-Ringes und des G-Ringes entdeckt. Dabei geben die beiden Monde Prometheus und Pandora hinsichtlich ihres Bahnverlaufes den Wissenschaftlern immer neue Rätsel auf - bislang ist nicht geklärt, welchen mechanischen Einflüssen diese Trabanten unterworfen sind. Noch nicht ganz gesichert ist die Entdeckung von vier so genannten trojanischen Monden von Tethys und eines trojanischen Mondes von Dione. Der Begriff trojanisch wird für Himmelskörper wie Monde oder Asteroiden verwendet, die in stabilen Bereichen vorkommen und die dem Himmelskörper auf seiner Bahn um einen Planeten oder die Sonne vorauseilen oder folgen. Ein ähnliches Phänomen kann man auch bei der Asteroiden-Gruppe der Trojaner beobachten.

Am 7. August 2000 haben Astronomen der europäischen Südsternwarte La Silla in Chile zwei weitere Monde entdeckt. Die letzten Monden wurden nun von einem internationalen Wissenschaftlerteam entdeckt. Die Existenz der Monde Siarnaq (ex S/2000 S3) und Tarvos (ex S/2000 S4) galt lange Zeit als nicht gesichert, konnte jedoch durch spätere Beobachtungen letztendlich verifiziert werden. Am 5. Februar 2003 entdeckten Scott S. Sheppard und David C. Jewitt den Mond Narvi (ex S/2003 S1). Am 13. April 2007 sowie am 01.05.2007 vermeldeten Scott S. Sheppard, David C. Jewitt und J. Kleyna nach Auswertung einiger Aufnahmen mit dem Subaru-Teleskop die Entdeckung der Monde S/2007 S1 sowie S/2007 S2 und S/2007 S3.

Das Gros der so genannten irregulären Monde wurde erst in den Jahren 2000 bis 2003 sowie 2006 mittels auf der Erde stationierter Teleskopen im Rahmen des Hawaii Irregular Satellites Survey (HISS) entdeckt. Die Mission der Sonde Cassini entdeckte 2004 die Monde Methone (ex S/2004 S1), Pallene (ex S/2004 S2) und S/2004 S3. Weitere Aufnahmen der Mission zeigen Hinweise auf weitere, bislang unentdeckte Monde.




Erforschung des Planeten Saturn und seiner Monde

Von der Erde aus betrachtet erscheint der Saturn als gelblicher Himmelskörper - einer der hellsten am nächtlichen Himmel. Mit einem Teleskop kann man den A-Ring und den B-Ring leicht sehen, D-Ring und E-Ring hingegen lassen sich nur unter optimalen Bedingungen beobachten. Mit sehr großen Teleskopen hat man neun größere Monde ermittelt - insgesamt sind heute 56 Monden bekannt. In der Gashülle des Saturns sind helle Gürtel und Zonen, die parallel zum Äquator verlaufen.

Drei amerikanische Raumsonden brachten weitere Erkenntnisse über das Saturnsystem. Die Raumsonde Pioneer 11 flog im September 1979 am Saturn vorbei, es folgten Voyager 1 im November 1980 und Voyager 2 im August 1981. Diese Raumsonden hatten Kameras und Instrumente an Bord, die die Strahlungen im sichtbaren, ultravioletten, infraroten und Radiowellenbereich des elektromagnetischen Spektrums registrierten. Außerdem waren die Sonden mit Instrumenten zur genaueren Untersuchung von Magnetfeldern und zum Aufspüren von geladenen Teilchen und interplanetaren Staubkörnern ausgerüstet.

Augenblicklich befindet sich die amerikanisch-europäische Sonde Cassini mit der Landekapsel Huygens auf dem Weg zum Saturn. Die Ankunft im Saturnsystem ist für das Jahr 2004 geplant. Eine ausführliche Beschreibung dieser Mission sowie einen Status der Mission finden Sie auf den Internetseiten des Jet Propulsion Laboratory (JPL) der NASA.

Weitere Informationen zum Thema Planet Saturn und seinen Monden sind auf den folgenden Websites verfügbar:

  • Einführung zum Thema Planet Saturn vom JPL Solar System
  • Informationen über den Saturn von William A. Arnett's The Nine Planets
  • Portrait des Planeten Saturn von Calvin J. Hamilton's Views of the Solar System
  • Rubrik Planet Saturn des Open Directory Project (ODP)
  • Nomenklatur des Planeten Saturn und seiner Monde vom U.S. Geolocial Survey
  • Erläuterungen zum Ringsystem vom Rings Node des Planetary Data System (PDS)
  • Erdgestützte Aufnahme des Planeten Saturn mit dem Very Large Telescope (VLT)
  • Artikel über die Beobachtung des Mondes Titan mittels adaptiver Optik
  • Artikel über die Entdeckung von Eis-Vulkanen auf dem Mond Titan
  • Beobachtung von Materialverdickungen in Saturn-Ringen
  • Theorie zum Alter der Saturn-Ringe
  • Theorie zur Entstehung des G-Rings

Für weitere Recherchen sind der Preprint-Server arXiv sowie die teilweise kostenpflichtigen Online-Archive der Zeitschriften Bild der Wissenschaft und Spektrum der Wissenschaft zu empfehlen.

Die Querverweise zu den im Artikel genannten Personen verweisen in der Regel auf Einträge in der Online-Enzyklopädie Wikipedia und sind in deutscher Sprache.




DVD/Buch-Tipp zum Planeten Saturn und seinen Monden

Es handelt sich um sehenswerte Dokumentationen respektive hochwertige Sachbücher mit einer Reihe von ergänzenden Informationen und Fakten rund um das Thema Planet Saturn. Der Autor besitzt die DVDs und Bücher selbst und kann sie als weiterführende Lektüre empfehlen.

  • DVD » BBC-Dokumentation "Die Planeten" - Unendliche Weiten / Der Mond
  • Buch » Die Planeten
  • Buch » Discovering the Solar System
  • Buch » Die große National Geographic Enzyklopädie Weltall
  • Buch » The Compact NASA Atlas of the Solar System

Die Empfehlungen verweisen auf Angebote von Thalia und/oder den Verlag Komplett-Media und sind in deutscher oder englischer Sprache. Für die Verfügbarkeit kann keine Gewährleistung übernommen werden.





Pandora

Mike Carey Tłumaczenie: Martyna Tomczak Wydawnictwo: Otwarte 7,25 ( 246 ocen i 45 opinii) Zobacz oceny 10 12 9 33 8 59 7 79 6 40 5 13 4 8 3 1 2 1 1 0 Gdzie kupić Skomponuj pakiet książek, które chcesz przeczytać, i sprawdź, gdzie kupisz je wszystkie najtaniej! Wystarczy, że dodasz wybrane tytuły do pakietu, a my porównamy ich łączną cenę za Ciebie w 36 księgarniach. Edytuj książkę Zajrzyj do środka Poznaj bohaterów Drzewa genealogiczne audioteka.pl szczegółowe informacje
tytuł oryginału The Girl with All the Gifts data wydania czerwiec 2016 (data przybliżona) ISBN 9788375153521 liczba stron 416 słowa kluczowe Martyna Tomczak , zombie kategoria thriller/sensacja/kryminał język polski dodała Ag2S

Inne wydania

  • The Girl with All the Gifts
  • The Girl with All the Gifts
Nominacje: Arthur C. Clarke Award (2015)

Pandora (gr. pan – wszystko, dδron – dar) to według jednego z mitów greckich pierwsza kobieta. Kobieta, którą bogowie wyposażyli we „wszystkie dary” i posłali na ziemię jako karę dla ludzkości za nieposłuszeństwo Prometeusza. Melanie ma dziesięć lat i odkąd pamięta, mieszka w celi bez okien. Każdego dnia uzbrojeni po zęby żołnierze przywiązują ją do wózka i zawożą na lekcje. Nie rozmawiają z... Pandora (gr. pan – wszystko, dδron – dar) to według jednego z mitów greckich pierwsza kobieta. Kobieta, którą bogowie wyposażyli we „wszystkie dary” i posłali na ziemię jako karę dla ludzkości za nieposłuszeństwo Prometeusza.

Melanie ma dziesięć lat i odkąd pamięta, mieszka w celi bez okien. Każdego dnia uzbrojeni po zęby żołnierze przywiązują ją do wózka i zawożą na lekcje. Nie rozmawiają z nią. Chyba się boją, że ich zje – tak jak „głodni”, którzy zjadają innych ludzi po tym, jak zarazili się dziesiątkującym ludzkość grzybem Ophiocordyceps unilateralis.
Gdy Melanie zostaje sama, lubi sobie wyobrażać, że jest niezwykła i odważna jak mityczna Pandora. Że tak jak ona została obdarowana. Że potrafi obronić swoją ukochaną nauczycielkę przed zagrożeniem. Także przed sobą…

 

źródło opisu: http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,8063,Pandora

źródło okładki: http://www.znak.com.pl/kartoteka,ksiazka,8063,Pandora

pokaż więcej

Brak materiałów. Trwa wyszukiwanie najtańszych ofert. BUY.BOX

Mogą Cię również zainteresować

  • Imaginarium
  • Lab Girl
  • Dopasowani
  • Teatr węży. Tom 2. Pośród cieni
  • Labirynt duchów
  • Nie mówcie, że nie mamy niczego
  • Opowieść o Angelinie Brownie
  • Pasażerka
  • Mirror, Mirror
  • Cuda i cudeńka
  • Córka króla moczarów
  • Skradzione godziny
  • Morderstwo w środku zimy
  • Ostatni intruz
  • Gwiazdy, które spłonęły
  • Skrawki nieba
Imaginarium Agnieszka Stelmaszyk 8 (1 ocen i opinii) Lab Girl Hope Jahren 8,21 (33 ocen i opinii) Dopasowani John Marrs 7,33 (3 ocen i opinii) Teatr węży. Tom 2. Pośród cieni Agnieszka Hałas 7,36 (58 ocen i opinii) Labirynt duchów Carlos Ruiz Zafón 8,53 (64 ocen i opinii) Nie mówcie, że nie mamy niczego Madeleine Thien 7 (6 ocen i opinii) Opowieść o Angelinie Brownie David Almond 9 (2 ocen i opinii) Pasażerka Alexandra Bracken 7,14 (56 ocen i opinii) Mirror, Mirror Rowan Coleman , Cara Delevingne 7,06 (16 ocen i opinii) Cuda i cudeńka Agnieszka Olejnik 7,33 (15 ocen i opinii) Córka króla moczarów Karen Dionne 7,68 (31 ocen i opinii) Skradzione godziny Maria Solar 7,11 (9 ocen i opinii) Morderstwo w środku zimy Fleur Hitchcock 9 (2 ocen i opinii) Ostatni intruz Tana French 7,4 (5 ocen i opinii) Gwiazdy, które spłonęły Melissa Falcon Field 7 (11 ocen i opinii) Skrawki nieba S. E. Durrant 8,5 (4 ocen i opinii) Dodaj dyskusję Dyskusje o książce
  • 2734 52 książki 2017 ostatnia dodana przez ZosiaKix1000 , 5 dni temu, w grupie 52 książki w 2017
  • 3003 32 pytania, czy będziesz umiał na nie odpowiedzieć? ostatnia dodana przez Auraya , 1 tydzień temu, w grupie Gry i zabawy
  • 518 WYMIENIE/SPRZEDAM (wrzesien 2017) (zamknięty) ostatnia dodana przez kujas , 2 tygodnie temu, w grupie wymienię/sprzedam
pokaż wszystkie Opinie czytelników ( 825 )  Pokaż tylko oceny z treścią Villiana książek: 1116 Villiana | 2016-09-11 Na półkach: Przeczytane w --- 2016 [59] Przeczytana: 11 września 2016

Książka znalazła się na mojej półce zupełnie przypadkowo, naciągnęłam się na promocję w Znaku, wcześniej w ogóle nie zwróciłam uwagi na tę pozycję. Okropna żółta okładka, tytuł, który mógł sugerować wiele, ale nie przyciągał mnie do siebie. Przeglądając promocje, przypomniałam sobie, że gdzieś już widziałam podobną okładkę i okazało się, że jest to jedna z najchętniej ostatnimi czasy czytanych dystopii na goodreads. Więc ją mam, przeczytałam i jestem absolutnie na plus zaskoczona.

Autor przedstawia nam świat około dwadzieścia lat po Załamaniu. Ludzkość została zaatakowana przez odmianę grzyba, która przejmuje stopniowo kontrolę nad ciałem, czyniąc z człowieka coś na kształt zombie, odbierając mu osobowość a darując w zamian tylko jedno pragnienie – nieustanny zwierzęcy głód. Kiedy ludzkość staje się gatunkiem na wymarciu, w jednym z wojskowych ośrodków badawczych trwają eksperymenty na dzieciach, które pomimo iż są głodne, potrafią myśleć. Dlaczego? I czy pomoże to w stworzeniu... przeczytaj całą opinię »

Książka znalazła się na mojej półce zupełnie przypadkowo, naciągnęłam się na promocję w Znaku, wcześniej w ogóle nie zwróciłam uwagi na tę pozycję. Okropna żółta okładka, tytuł, który mógł sugerować wiele, ale nie przyciągał mnie do siebie. Przeglądając promocje, przypomniałam sobie, że gdzieś już widziałam podobną okładkę i okazało się, że jest to jedna z najchętniej ostatnimi czasy czytanych dystopii na goodreads. Więc ją mam, przeczytałam i jestem absolutnie na plus zaskoczona.

Autor przedstawia nam świat około dwadzieścia lat po Załamaniu. Ludzkość została zaatakowana przez odmianę grzyba, która przejmuje stopniowo kontrolę nad ciałem, czyniąc z człowieka coś na kształt zombie, odbierając mu osobowość a darując w zamian tylko jedno pragnienie – nieustanny zwierzęcy głód. Kiedy ludzkość staje się gatunkiem na wymarciu, w jednym z wojskowych ośrodków badawczych trwają eksperymenty na dzieciach, które pomimo iż są głodne, potrafią myśleć. Dlaczego? I czy pomoże to w stworzeniu lekarstwa?

Pierwsze zaskoczenie – to nie jest dystopia dla młodzieży, nie wiem dlaczego zakładałam, że tak jest. Momentami jest naprawdę na ostro, ale jednocześnie to sprawia, że czuć klimat nieuchronnie zbliżającego się końca ludzkości. Niby coś na kształt zombie, niby to już było, ale wydaje mi, że podejście do tematu było mimo to świeże i z przyjemnością dałam się wciągnąć w akcję. A w tym wszystkim ciekawi bohaterowie osadzeni w brutalnym świecie, zwłaszcza dziesięcioletnia głodna dziewczynka – Melanie i jej przywiązanie do swojej nauczycielki – pierwszej osoby, która okazała jej namiastkę życzliwości w tym chorym świecie, gdzie jednak najsilniejszy jest lęk przed głodnymi. A Melanie na swoje nieszczęście jest i głodnym i człowiekiem i nienawidzi w sobie tego, że zapach ludzkiego ciała może spowodować, że w ułamku sekundy zawładnie nią instynkt i będzie zjadać osoby, które kocha.

Naprawdę fajna historia. Doktor Caldwell doprowadzała mnie do szału (ale w dobrym tego znaczeniu). Spodziewałam się zupełnie innego zakończenia. Było napięcie, fajna akcja, przemyślenia. Zabrakło mi trochę dylematów Melanie, myślałam, że jej wewnętrzna walka ze sobą będzie nieco bardziej rozbudowana, ale i tak książka była dla mnie dużym zaskoczeniem i z całą pewnością mogę ją polecić.

„… przed Załamaniem ludzie poświęcali całe życie na budowanie wokół siebie kokonów z mebli, ozdób, książek, zabawek, obrazów i całej masy zbędnego szmelcu. Jakby mieli nadzieję, że któregoś dnia wychyną z wnętrza takiego kokonu odmienieni. Faktycznie, niektórym to się sprawdziło, choć chyba nie o takiej odmianie marzyli.”

137 wartościowa opinia link do opinii BagatElka książek: 3909 BagatElka | 2016-07-08 Na półkach: Posiadam Przeczytana: 08 lipca 2016

Czytając "Pandorę" natrafiałam na motywy zaczerpnięte z innych książek ale nie powodowało to u mnie irytacji.Zręcznie i sugestywnie opowiedziana historia dziewczynki,którą władają mordercze instynkty,sprawiła,że mało spałam tej nocy.
Po części z powodu czytania a po części z powodu snów,w których chciano mnie zjeść ;-)
Fabuła nie jest zaskakującą ale co istotne jest napisana w stylu,który intryguje i maluje niezwykle realistyczne sceny.
Mam nadzieję,że nikt nie sknoci "Pandory" pisząc kontynuację bo bardzo mi się podobało zakończenie.

72 wartościowa opinia link do opinii Radosław Gabinek książek: 634 Radosław Gabinek | 2016-06-06 Na półkach: Przeczytam 52 książki w 2016 roku Przeczytana: 05 czerwca 2016

Mike Carey swoją powieścią " Pandora" udowadnia, że temat "zombie" i ewentualnej zagłady świata na skutek gigantycznej epidemii można ciągle - mimo ogromnej ilości pozycji z tego zakresu - przedstawić w sposób świeży i co najważniejsze interesujący. Z początku gdy zobaczyłem " Pandorę' to byłem przekonany, że to literatura młodzieżowa, ale jak się szybko okazało - nic bardziej mylnego. Powieść M.R. Careya to doskonale skonstruowany thriller apokaliptyczny z dobrze wkomponowanym wątkiem psychologicznym. Do tego wszystkiego w pakiecie dostajemy wartką akcję i naprawdę ciekawych bohaterów, a na ich czele Melanie - z pozoru mała, ciekawska i bardzo inteligentna dziewczynka. Dopiero jednak kiedy poznamy ją bliżej dowiemy się również, że ....

"Pandora" jest opowiadana przy zastosowaniu narracji w trzeciej osobie i głównie przedstawiona z perspektywy wspomnianej wyżej małej dziewczynki, co już od samego początku wprowadza klimat tajemniczości i wzrastającego niczym temperatura w upalny... przeczytaj całą opinię »

Mike Carey swoją powieścią " Pandora" udowadnia, że temat "zombie" i ewentualnej zagłady świata na skutek gigantycznej epidemii można ciągle - mimo ogromnej ilości pozycji z tego zakresu - przedstawić w sposób świeży i co najważniejsze interesujący. Z początku gdy zobaczyłem " Pandorę' to byłem przekonany, że to literatura młodzieżowa, ale jak się szybko okazało - nic bardziej mylnego. Powieść M.R. Careya to doskonale skonstruowany thriller apokaliptyczny z dobrze wkomponowanym wątkiem psychologicznym. Do tego wszystkiego w pakiecie dostajemy wartką akcję i naprawdę ciekawych bohaterów, a na ich czele Melanie - z pozoru mała, ciekawska i bardzo inteligentna dziewczynka. Dopiero jednak kiedy poznamy ją bliżej dowiemy się również, że ....

"Pandora" jest opowiadana przy zastosowaniu narracji w trzeciej osobie i głównie przedstawiona z perspektywy wspomnianej wyżej małej dziewczynki, co już od samego początku wprowadza klimat tajemniczości i wzrastającego niczym temperatura w upalny letni dzień - napięcia. Zagadkowe laboratorium, dziwny zakres badań których obiektem są dzieci, atmosfera zagłady w tle, a przede wszystkim towarzyszące czytelnikowi klaustrofobiczne uczucie wynikające z odizolowania od świata zewnętrznego - to wszystko razem wzięte powoduje, że od początku Mike Carey przejmuje nad nami kontrolę i bierze we władanie naszą wyobraźnię. Krok po kroku będzie karmił ją najgorszymi lękami i stawiał nas przed wyzwaniami natury moralnej. Wraz z uczestnikami dramatu będziemy musieli na nowo redefiniować kwestie dobra i zła w nowej, nieznanej nam dotąd rzeczywistości. Epidemia na skale światową nakazuje bowiem konieczność redefinicję wszystkiego co znała ludzkość do tej pory. Jaką rolę pełnią w tej historii dzieci pokroju małej Melanie ? Powiem tylko tyle, że kluczową, ale to już czytelnik dowie się na własną rękę poznając kolejne wydarzenia, których głównymi aktorami będzie grupa bohaterów " Pandory".

Świetnie się czyta tą książkę. Pochłonąłem ją w jeden weekend. Czytałem wszędzie gdzie popadło i na czym popadło, a wszystko dzięki Legimi i jak się okazuje niezawodnej synchronizacji aplikacji tej platformy :) W tym miejscu muszę wrzucić kamyczek do ogródka fanatycznym piewcom wyższości książki papierowej nad elektroniczną. Też lubię zapach papieru i tą całą otoczkę jej towarzyszącą, ale z drugiej strony e-book jest bardzo wygodny - zwłaszcza w obliczu upałów czytnik sprawdza się w plenerze znakomicie. No ale wracając do "Pandory", tak jak wspomniałem autorowi udało się coś niebywałe, bowiem zyskał poprzez tą historię tak duże zainteresowanie odbiorców, podczas gdy zewsząd jesteśmy bombardowani swego rodzaju "zombie popkulturą". Ja osobiście nie do końca się odnajduje w tym całym zachwycił nad tym zjawiskiem, a jednak - jak widać na załączonym obrazku - są momenty kiedy również daje się wciągnąć. Dzieje się tak jednak tylko wtedy, kiedy oprócz krwawej jatki autor proponuje też ciekawe rozważania na gruncie egzystencjalnym. Wiem jak to dziwnie może brzmieć, może nawet trochę drętwo:D Prawda jest jednak taka, że "Pandora" naprawdę dotyka ważnych prawd o człowieku i udaje się jej to zrobić w nowym i ciekawym uniwersum. Jak zareagujemy w momencie wielkiego zagrożenia i czy w tak wielkim kryzysie zdołamy ocalić nasze człowieczeństwo? Jak jest skonstruowana ludzka dusza? Dokąd i odkąd w ogóle jesteśmy ludźmi, a kiedy można już mówić o tym, że utraciliśmy człowieczeństwo ? Czy wszystko można wytłumaczyć i określić za pomocą nauki? Jaka jest granica doświadczeń ? Czy potrzeby nauki i interes ogółu usprawiedliwia poświęcenie małej grupki, a nawet choćby jednostki? - Tak wiem, że tego typu kwestie poruszane były do tej pory już niejednokrotnie, ale myślę sobie nigdy dość. Zwłaszcza jeśli będzie się to robić tak jak Mike Carey.


Podsumowując, naprawdę warto sięgnąć po tą książkę bo to kawał dobrej literatury. Poza tym do refleksji nad ludzką kondycją nie muszą za każdym razem skłaniać wywody naukowe czy dyskurs filozoficzny. Czasem możemy się pozastanawiać nad sobą przy użyciu produktów popkultury, która jak widać nie jest nastawiona wyłącznie na ogłupiającą rozrywkę. Czasem taka "rozrywkowa" z założenia książka może dać do myślenia bardziej niż niejeden wykład. Zgłasza, że człowiek ponoć w skupieniu jest w stanie wytrzymać jakieś 15 minut wykładu, a ta książka trzyma w skupieniu przez ładnych parę godzin. Jeśli ktoś nie lubi się zastanawiać, a szukając lektury rozgląda się po prostu za resetem to myślę, że pod tym kątem też będzie zadowolony z lektury "Pandory". Jak dla mnie rewelacja!

Osinskipoludzku.blogspot.com

32 wartościowa opinia link do opinii Zakładka książek: 471 Zakładka | 2016-06-21 Na półkach: Posiadam Przeczytana: 21 czerwca 2016

Ta książka stała się dla mnie kompletnym zaskoczeniem! I to głownie przeze mnie! Dlaczego? Już tłumaczę. Mając przed sobą opis tej książki przeczytałam tylko 2 pierwsze zdania. Już po nich uznałam że jej treść jest jak najbardziej interesująca i wpadająca w moje gusta literackie. I jakże bardzo się zdziwiłam czytając treść. Spodziewałam się że będzie to książka całkowicie realna, o dziewczynce, może chrej może winnej za jakieś przewinienia, może znajdującej się w kraju o jakimś przedziwnym ustroju. Ci, którzy przeczytali cały opis, pewnie łapią się teraz za głowy i zastanawiają jak można postąpić tak jak ja. Okazuje się że można. Jednak moje wielkie zaskoczenie było jak najbardziej pozytywne.

Historia Melanie od samego początku jest bardzo tajemnicza. Dlaczego musi się uczyć? Po co jest przetrzymywana? Odpowiedzi na te pytania pojawiają się w trakcie. Ale na starcie samego czytania najbardziej pociąga własnie ta tajemniczość. Byłam bardzo zaintrygowana rozwiązywaniem zagadek i... przeczytaj całą opinię »

Ta książka stała się dla mnie kompletnym zaskoczeniem! I to głownie przeze mnie! Dlaczego? Już tłumaczę. Mając przed sobą opis tej książki przeczytałam tylko 2 pierwsze zdania. Już po nich uznałam że jej treść jest jak najbardziej interesująca i wpadająca w moje gusta literackie. I jakże bardzo się zdziwiłam czytając treść. Spodziewałam się że będzie to książka całkowicie realna, o dziewczynce, może chrej może winnej za jakieś przewinienia, może znajdującej się w kraju o jakimś przedziwnym ustroju. Ci, którzy przeczytali cały opis, pewnie łapią się teraz za głowy i zastanawiają jak można postąpić tak jak ja. Okazuje się że można. Jednak moje wielkie zaskoczenie było jak najbardziej pozytywne.

Historia Melanie od samego początku jest bardzo tajemnicza. Dlaczego musi się uczyć? Po co jest przetrzymywana? Odpowiedzi na te pytania pojawiają się w trakcie. Ale na starcie samego czytania najbardziej pociąga własnie ta tajemniczość. Byłam bardzo zaintrygowana rozwiązywaniem zagadek i poznawaniem rzeczywistości razem z Melanie. Co więcej autor bardzo dobrze budował napięcie i sprawiał, że kolejne wydarzenia całkowicie mnie zaskakiwały. Każdy następny rozdział wiązał się z nowymi doświadczeniami i często szokiem.

Podobało mi się też to, że później historia pokazywana była z perspektywy różnych osób. Nie tylko Melanie, ale również jej nauczycielki, żołnierzy czy naukowców. I mimo że początkowo ich imiona były lekko dla mnie problematyczne, ale szybko je opanowałam.

Muszę też przyznać, że momentami akcja mimo tego że była ogromnie dynamiczna, zwyczajnie mnie nudziła. Może to przez mnogość opisów, lub moje zmęczenie, tego nie wiem. Faktem jest jednak to, że już samo zakończenie dosłownie mnie hipnotyzowało. W momencie, gdy zostało mi niewiele stron do końca wprost nie mogłam uwierzyć jak można na stosunkowo tak niewielkiej powierzchni można zmieścić zakończenie tak wielu wątków. I muszę przyznać, iż owy finał historii był wprost nieziemski. Całkowicie nie spodziewałam się takiego zakończenia sprawy. Przez cały czas kiedy poznawałam tę historię domyślałam się jakiegoś zakończenia, jednak to co się stało, całkowicie przeszło moje oczekiwania.

Warto tu też wspomnieć o opisach. Momentami, faktycznie były lekko nudnawe, ale w większości zawierały w sobie sporą dawkę dramatyzmu bądź drastycznych szczegółów. Zwłaszcza w drugiej części pojawiały się bardzo krwawe i szczegółowe jeśli chodzi o np. opis ludzkiego ciała czy jego wnętrza. A dla mnie jako (mam nadzieję) przyszłego biologa takie elementy nie są niczym rażącym, a wręcz przeciwnie, wprost uwielbiam coś takiego!

Melanie jako bohaterka jest łagodnie mówiąc dziwna. Wiadomo że jej zachowanie wynika ze środowiska w jakim przebywa od kilku lat, ale ślepe posłuszeństwo osobom trzymającym przed nami naładowaną broń i uważanie tego za coś na porządku dziennym jest dla mnie co najmniej idiotyczne. W dalszej części pokazuje jednak iż potrafi zachować się rozsądnie i wyciągać wnioski z sytuacji. Pozostali bohaterowie są dość charakterystyczni i dobrze wykreowani.

Książka niewątpliwie mi się podobała. Nie dość że wielokrotnie mnie zaskakiwała, to historia w niej przedstawiona jest naprawdę ciekawa. Może lekko biologiczna i drastyczna, ale przedstawia bardzo realnie możliwą przyszłość. Książka z pewnością spodoba się fanom serii GONE czy Jutro.

30 wartościowa opinia link do opinii alak książek: 125 alak | 2017-10-11 Na półkach: Posiadam Przeczytana: 10 października 2017

Wciągnęła mnie tak bardzo, że odstawiłam wszystkie inne, czytane równolegle książki. Szczypta nauki z zakresu biologii jest dla mnie tym czymś, co mnie interesuje, nawet jeśli pachnie fantastyką, a nawet oklepaną tematyką zombiaków.
Tutaj jest nieco inaczej, chociaż klasyczne zombi też się pojawiają. Jest konflikt między naukowcami (trzymają z żołnierzami) i tzw. złomiarzami, którzy potrafią okiełznać apetyt i zapędy nieżywych, by wykorzystać ich do ataku na innych ludzi. Choćby w odwecie.
W tej powieści pojawia się nowa myśl - a jeśli zombie potrafią się rozmnażać? Rodzą się dzieci o niezwykłych zdolnościach, potrafiące zapanować nad swoim głodem i dać początek nowej erze na umęczonej człowiekiem planecie.
Książkę czyta się szybko i z poczuciem, że coś ważnego umknie, jeśli w tym momencie przerwie się czytanie.
Wybitna nie jest, ale bardzo dobra na długie wieczory, kiedy szybko za oknem zapadają cisza i ciemność.

23 wartościowa opinia link do opinii Book Emperor książek: 399 Book Emperor | 2016-05-23 Na półkach: Hasacz's empire

Pandora to kolejna książka Careya, którą przeczytałam w swoim życiu i tak jak tamte książki były świetne, tak ta zwyczajnie bije je całkowicie na głowę. Trzecioosobowa narracja, post-apokaliptyczna wizja świata zdziesiątkowanego przez grzyba o zawiłej nazwie łacińskiej i na dodatek dziewczynka, która widzi matkę w swojej nauczycielce. Od razu spieszę z wyjaśnieniem – to o matce to moje domysły. Niczego takiego nie było w treści. Nauczycielka jednak stanowi w książce bardzo istotną rolę jeśli chodzi o losy nie tylko samej Melanie, ale i pozostałych przedstawionych w tej historii postaci.

Styl Careya to postawienie na nagie opisy, pozbawione niepotrzebnych upiększeń, dodatków, podkoloryzowań. To krwawe, wielobarwne same w sobie sceny, które bronią się same. Chociażby opis momentu, kiedy dziewczynka budzi się po wydarzeniu, które przeraziło nawet ją samą. Opis tego jak Melanie przez moment postrzegała świat, zanim się uspokoiła. Czysta poezja. Do tego dalsze losy zarówno dziewczynki,... przeczytaj całą opinię »

Pandora to kolejna książka Careya, którą przeczytałam w swoim życiu i tak jak tamte książki były świetne, tak ta zwyczajnie bije je całkowicie na głowę. Trzecioosobowa narracja, post-apokaliptyczna wizja świata zdziesiątkowanego przez grzyba o zawiłej nazwie łacińskiej i na dodatek dziewczynka, która widzi matkę w swojej nauczycielce. Od razu spieszę z wyjaśnieniem – to o matce to moje domysły. Niczego takiego nie było w treści. Nauczycielka jednak stanowi w książce bardzo istotną rolę jeśli chodzi o losy nie tylko samej Melanie, ale i pozostałych przedstawionych w tej historii postaci.

Styl Careya to postawienie na nagie opisy, pozbawione niepotrzebnych upiększeń, dodatków, podkoloryzowań. To krwawe, wielobarwne same w sobie sceny, które bronią się same. Chociażby opis momentu, kiedy dziewczynka budzi się po wydarzeniu, które przeraziło nawet ją samą. Opis tego jak Melanie przez moment postrzegała świat, zanim się uspokoiła. Czysta poezja. Do tego dalsze losy zarówno dziewczynki, jak i jej nauczycielki, to jeden wielki rollercoaster wrażeń. Gdybym nie znała twórczości Careya byłabym przekonana, że Pandora to doskonale napisana książka na podstawie jakiejś gry będącej horrorem albo filmu ( jak to ostatnio bywa ).

Książka jest przejmująca, budzi w ludziach strach, współczucie i przede wszystkich niepokój. Głośne oklaski i wirtualna piąteczka dla autora – oraz wielki plus za porządne tłumaczenie dla wydawnictwa. Ostatnio trafiam na wiele słabo przetłumaczonych książek, pełnych takich błędów, że można oślepnąć. Na szczęście Otwarte poszło w jakość i dostaliśmy nie tylko doskonały thriller ( można powiedzieć, że psychologiczny) z elementami horroru, ale i tłumaczenie na przyzwoitym poziomie.

22 wartościowa opinia link do opinii Jonasz książek: 670 Jonasz | 2015-03-08 Na półkach: Literatura Brytyjska Przeczytana: 08 marca 2015

Stary swiat sie wali. Na jego gruzach powstaje nowy.

Gatunek – Fikcja Naukowa.
Podgatunek – historia post-apokaliptyczna
Po-podgatunek – Inwazja zombie.

Zywe trupy – ulobiony temat gorszej klasy horrorow filmowych. Przez wiele lat kwintesencja zlego smaku i tandety. Od jakiegos czasu jednak przedarly sie na najwyzsze polki literatury SF, kina i telewizji. Najlepszym przykladem jest serial telewizyjny “Walking Dead”, ktory nie tylko bije rekordy popularnosci, lecz takze zbiera pochwaly krytykow. “The Girl with all the Gifts” to naprawde dobra i wyrafinowana literature. Intrugujaca narracje wprowadza czytelnika w umysl malej dziewczynki. Czytelnik zapoznaje sie z wyjatkowym umyslem, lecz poczatkowo, nie wie o czym czyta. Dopiero w trakcie rozbudowanej narracji, kolejne element zagadki ukladaja sie w pelna calosc.

Jak mi wiadomo, powiesc, nie zostala (jeszcze?) przetlumaczona na polski. Polecam jednak wszystkim angielsko-czytajacym.

22 wartościowa opinia link do opinii isobel książek: 2650 isobel | 2016-08-22 Na półkach: Antyutopia Przeczytana: 18 sierpnia 2016

Pandora (gr. pan – wszystko, dδron – dar)
>> w mitologii greckiej pierwsza kobieta; ta, którą bogowie obdarzyli "wszystkimi darami"; narzędzie zemsty Gromowładnego: zesłana przez Zeusa na ziemię jako kara za nieposłuszeństwo Prometeusza<<



Melanie ma dziesięć lat, jest niezwykle inteligentna i wygląda jak błękitnooki cherubinek. Jednak ten niewinny wygląd może zwieść. Nie bez powodu żołnierze - uzbrojeni aż po zęby - wywożą ją ciasno uwiązaną każdego dnia na lekcje i, nie ośmielając się spojrzeć dziewczynce w oczy, odprowadzają do jej własnej celi bez okien: jedynego świata jaki zna dziesięciolatka.


Melanie nie jest zwyczajną dziewczynką.
Niebywale inteligentna i dojrzała jak na swój wiek; niezwykle spostrzegawcza - zamknięta na cztery spusty, nigdy nie widziała nieba ani kwiatów, nigdy też nie czuła na swojej skórze promieni słońca czy deszczu. Mało tego: jej ulubioną częścią dnia są lekcje. Z niecierpliwością czeka każdego dnia na zajęcia z jej piękną, ukochaną... przeczytaj całą opinię »

Pandora (gr. pan – wszystko, dδron – dar)
>> w mitologii greckiej pierwsza kobieta; ta, którą bogowie obdarzyli "wszystkimi darami"; narzędzie zemsty Gromowładnego: zesłana przez Zeusa na ziemię jako kara za nieposłuszeństwo Prometeusza<<



Melanie ma dziesięć lat, jest niezwykle inteligentna i wygląda jak błękitnooki cherubinek. Jednak ten niewinny wygląd może zwieść. Nie bez powodu żołnierze - uzbrojeni aż po zęby - wywożą ją ciasno uwiązaną każdego dnia na lekcje i, nie ośmielając się spojrzeć dziewczynce w oczy, odprowadzają do jej własnej celi bez okien: jedynego świata jaki zna dziesięciolatka.


Melanie nie jest zwyczajną dziewczynką.
Niebywale inteligentna i dojrzała jak na swój wiek; niezwykle spostrzegawcza - zamknięta na cztery spusty, nigdy nie widziała nieba ani kwiatów, nigdy też nie czuła na swojej skórze promieni słońca czy deszczu. Mało tego: jej ulubioną częścią dnia są lekcje. Z niecierpliwością czeka każdego dnia na zajęcia z jej piękną, ukochaną nauczycielką: panną Justineau. Melanie nikogo na świecie nie kocha tak, jak swojej nauczycielki.
Nigdy nawet nie widziała świata poza własną celą, ale wie jedno: że nie pozwoli nikomu skrzywdzić panny Justineau.
Ale co jeśli to ona sama jest dla niej największym zagrożeniem...?



"Świat się wali, ludzie go odbudowują. Założę się, że w historii ludzkości nie było momentu, kiedy życie po prostu... płynęło spokojnie. Zawsze jest jakiś kryzys"


Ophiocordyceps unilateralis - to nazwa grzyba odpowiedzialnego za koniec świata na ziemi i zdziesiątkowanie ludzkości. Zainfekowani tym grzybem - zwani głodnymi - są martwi za życia. Zapach ludzkich feromonów doprowadza ich do szaleństwa i powoduje niepowstrzymane pragnienie ludzkiego mięsa.
Głodni nie przypominają ludzi, którymi przecież każde z nich kiedyś było. Teraz to krwiożerce bestie - cała ich egzystencja sprowadza się tylko do jednego polecenia: "jeść".


"Wszystek ból, całą rozpacz i nienawiść, rozczarowania, występki i choroby. I oto, przez słabość jednej kobiety imieniem Pandora, zło rozprzestrzeniło się wszędzie, by towarzyszyć ludziom po wsze czasy. "


"Pandora" M.R. Carey'a budzi we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony jest to jedna z najlepszych postapokaliptycznych książek- i zarazem definitywnie najlepsza książka o zombie - jaką kiedykolwiek czytałam w życiu ("Feed" może się przy niej schować. Tak właśnie się powinno pisać o zombie, Miro Grant!). Z drugiej zaś strony, niestety czegoś mi zabrakło do prawdziwego, absolutnego zachwytu - naprawdę tylko troszeczkę. W mojej skali ta książka zasłużyła na 7,5/10. Nie zmienia to faktu, że "Pandora" to naprawdę rewelacyjna powieść, krwawa, niepokojąca, zaskakująca i trzymająca w napięciu; genialny thriller i postapokaliptyczna książka o żywych trupach godny polecenia.


_______________________________________
[1]: "Pandora"; M.R. Carey ; wyd. Otwarte 2016
[2]: "Opowieści mitologiczne"; wyd. Siedmioróg 2000

21 wartościowa opinia link do opinii Rudaczyta książek: 675 Rudaczyta | 2016-08-07 Na półkach: Posiadam

Tym razem marketingowcy nie kłamali. Wszystkie teksty, tak dumnie zdobiące okładkę książki są prawdziwe. Bo jest to "najbardziej zaskakujący thriller tego roku". Jak najbardziej jest "straszny i poruszający" oraz że "całkowicie Cię pochłonie"... no chyba, że nie przepadasz za thrillerami.

Główną bohaterką jest Melanie – ponadprzeciętnie inteligentna dziesięciolatka, która, odkąd pamięta, mieszka w celi. Jedynymi momentami, w których opuszcza swoje więzienie jest wyjście – a dokładnie wyjazd na wózku na lekcje do sali głównej. Uzbrojeni po zęby żołnierze otwierają jej celę, unieruchamiają jej głowę, bardzo dokładnie montują wszelkie zabezpieczenia – kajdanki na jej rękach i blokady na nogach mocują do wózka i w tej sposób transportują Melanię. Nie odzywają się do niej ani jednym słowem, prócz tych będących rozkazami. Nie dotykają jej. Traktują ją jak... trędowatą...
W placówce mieszka kilkanaścioro innych dzieci, które tak jak Melanie nie znają innego życia, nigdy nie widziały... przeczytaj całą opinię »

Tym razem marketingowcy nie kłamali. Wszystkie teksty, tak dumnie zdobiące okładkę książki są prawdziwe. Bo jest to "najbardziej zaskakujący thriller tego roku". Jak najbardziej jest "straszny i poruszający" oraz że "całkowicie Cię pochłonie"... no chyba, że nie przepadasz za thrillerami.

Główną bohaterką jest Melanie – ponadprzeciętnie inteligentna dziesięciolatka, która, odkąd pamięta, mieszka w celi. Jedynymi momentami, w których opuszcza swoje więzienie jest wyjście – a dokładnie wyjazd na wózku na lekcje do sali głównej. Uzbrojeni po zęby żołnierze otwierają jej celę, unieruchamiają jej głowę, bardzo dokładnie montują wszelkie zabezpieczenia – kajdanki na jej rękach i blokady na nogach mocują do wózka i w tej sposób transportują Melanię. Nie odzywają się do niej ani jednym słowem, prócz tych będących rozkazami. Nie dotykają jej. Traktują ją jak... trędowatą...
W placówce mieszka kilkanaścioro innych dzieci, które tak jak Melanie nie znają innego życia, nigdy nie widziały świata poza swoja celą. Nie są świadome tego, co grzyb Ophiocordyceps unilateralis uczynił z ludzkością i jak wyglądała Ziemia przed Zagładą i jak, ten niepozorny grzyb, zdziesiątkował populację i w co zmienił ludzi...
Totalna Zagłada ludzkości, a w samym centrum zarażonych – tzw głodnych, placówka z kilkanaściorgiem dzieci takich jak Melanie i niewielką grupką personelu. Kim naprawdę jest Melanie? Kim są głodni, złomiarze i ukochana nauczycielka dziesięciolatki - Panna Justineau? Czym jest miejsce, w którym żyje dziewczynka i co się w nim tak naprawdę dzieje?
Pandora to rewelacyjny thriller, trzymający w napięciu, z zaskakującymi zwrotami akcji, o wyrazistych bohaterach i wstrząsającym zakończeniu. Idealnie wyważona – emocje negatywne, pozytywne, nie ma elementów zbędnych.
Wielkim atutem tej książki są nawiązania do terminów biochemicznych i zagadnień z medycyny. Lektura zmusza do zapoznania się z podstawowymi zasadami działania układu nerwowego oraz mykologią. Cenię sobie takie książki, które są siłą sprawczą do pogłębiania wiedzy z zakresu różnorodnych dziedzin życia.
Jednocześnie w trakcie czytania Pandory nie brak przemyśleń natury moralnej. Czym jest człowiek? Czy definicja ludzkości zamyka się w określeniu specyficznych detali fizjologicznych i określonych zachowań behawioralnych?
Trzy razy "P" – przygnębia, pochłania i porusza. I jeszcze jedno "P" – Polecam.

http://prawieblogoksiazkach.blogspot.com/2016/08/pandora-mr-carey-anna-sukiennik.html

17 wartościowa opinia link do opinii Jolka książek: 277 Jolka | 2016-11-04 Na półkach: Posiadam Przeczytana: 04 listopada 2016

Jak dla mnie książka nie zrobiła piorunującego wrażenia.Motyw zombi to jednak nie dla mnie "bajka"za którą byłabym w stanie przypalić nawet wodę.

15 wartościowa opinia link do opinii zobacz kolejne z 815   Moja Biblioteczka Jeżeli chcesz dodać książkę do biblioteczki, wybierz półkę, oceń lub napisz opinię. Przeczytane loading Teraz czytam Chcę przeczytać Cytaty z książki
  • Nie chcę was skrzywdzić! (...)
    Naprawdę tak myśli, dlatego właśnie powstrzymuje się od walki, gdy wg... więcej Mike Carey – Pandora 4 osoby to lubią lubię to
  • Prawda pozostaje prawdą: jedynym, co jest warte wysiłku. Próbując z nią walczyć, dowodzimy tylko, że... więcej Mike Carey – Pandora 4 osoby to lubią lubię to
lista cytatów dodaj cytat Inne książki autora
  • Ludzka Pochodnia (Jim Hammond): Pochodnia Ludzka Pochodnia (Jim Hammond): Pochodnia
    Mike Carey, Alex Ross, Jim Krueger
  • The Boy on the Bridge The Boy on the Bridge
    Mike Carey
  • Przebierańcy Przebierańcy
    Mike Carey
więcej książek tego autora Na półkach
  • Chcę przeczytać 526
  • Przeczytane 283
  • Teraz czytam 15
pokaż wszystkie
Il più grande parco divertimenti al coperto d'Italia
Tantissime attrazioni per tutta la famiglia e giostre per ragazzi
Divertimento tra lo zucchero filato e la frutta caramellata

Il più grande parco divertimenti al coperto d’Italia

16-17 dicembre 2017
Dal 22 dicembre 2017 al 7 gennaio 2018
13-14 gennaio 2018

Winterello

Presto online!

Braccialetto

Clicca qui!!

Intrattenimento

Clicca qui!

Attrazioni

Clicca qui

Partner

Supporter